Okres rewizjonizmu
Wraz z umocnieniem się rządów komunistycznych na ziemiach Polski, przyszły pierwsze kryzysy i pęknięcia w systemie. Latem, 1956 roku zbuntowali się robotnicy poznańskich Zakładów Cegielskiego. Wyszli oni na ulicy żądając chleba i Boga. Władza zareagowała gwałtownie. Zabito blisko setkę osób, tłumy rozpędzono i spacyfikowano. Premier Cyrankiewicz stanowczo powiedział, że kto podniesie rękę na Rzeczpospolitą Ludową, temu władza tę rękę odrąbie. Pomimo komunistycznego terroru, Polacy dalej walczyli z komunizmem następną dekadę. Nastał okres rządów Władysława Gomułki, siermiężnego, ale uczciwego komunisty. Ludzie początkowo uwielbiali tego towarzysza, lecz szybko się przekonali, że dużych zmian nie będzie. Dlatego niezadowolenie i opór trwał dalej. Wielu intelektualistów skończyło z komunizmem i wkroczyło na krytykowaną przez władzę ścieżkę rewizjonizmu. Do tych inteligentów należał między innymi Leszek Kołakowski, Adam Michnik, czy Bronisław Geremek. Inteligencja zaczęła wkrótce także współpracować z klasą robotniczą.
